Αν και φαινομενικά αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους, το Τζούντο και το Αϊκίντο θα μπορούσαν να θεωρηθούν σαν οι δύο τροχοί της ίδιας άμαξας. Πέραν της κοινής τους καταγωγής (από την κλασσική ιαπωνική άοπλη πάλη, το Τζουτζούτσου ή Ζίου Ζίτσου όπως το ξέρουν οι περισσότεροι), της κοινής τους πορείας μέσα στον 20ο αιώνα και της μεγάλης δημοτικότητας εντός και εκτός Ιαπωνίας, οι δύο τέχνες έχουν ορισμένες θεμελιώδεις λειτουργικές σχέσεις ορατές μερικές φορές ακόμα και στο απαίδευτο μάτι. Δεν είναι τυχαίο ότι μοιράζονται ακόμα και κάποιες τεχνικές –αν και αυτό σπάνια το βλέπει κανείς είτε στην αθλητική/αγωνιστική διάσταση του Τζούντο, είτε στη συνηθέστερη, πιο «χορευτική» διάσταση του Αϊκίντο.

Οι ομοιότητες των δύο τεχνών θα πρέπει αρχικά να αναζητηθούν στη δημιουργία τους: τόσο ο ιδρυτής του Τζούντο, Τζίγκορο Κάνο, όσο και αυτός του Αϊκίντο, ο Μοριχέι Ουεσίμπα, υπήρξαν άνθρωποι που αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή στη μελέτη των κλασσικών συστημάτων πάλης της χώρας τους, ιδιαίτερα ταλαντούχοι στην αντίληψή τους σχετικά με τη λειτουργία του ανθρώπινου σώματος και (καθένας με τον τρόπο του) οραματιστές ως προς το μέλλον της ανθρωπότητας και της θέσης που θα είχαν οι πολεμικές τέχνες μέσα σ’ αυτό. Αν και προέρχονταν από διαφορετικούς κόσμους, ο στόχος τους ήταν κοινός: η προσφορά στις επόμενες γενιές ενός ολοκληρωμένου συστήματος άσκησης, αυτοάμυνας και προσωπικής εξέλιξης.

Ξεκινώντας από μια διαφορετική υπόθεση, αυτή της απόστασης εμπλοκής (στο Τζούντο, θεωρείται δεδομένο ότι οι δύο αντίπαλοι έχουν ήδη πιαστεί και έχουν έρθει κοντά, ενώ στο Αϊκίντο ότι βρίσκονται ακόμα σε μια απόσταση ενός-δύο βημάτων) και οι δύο τέχνες εκμεταλλεύονται με ιδιοφυή τρόπο τα στοιχεία της ισορροπίας, του χρονισμού και των μοχλών, προκειμένου να δώσουν στον ασκούμενο τα περισσότερα δυνατά πλεονεκτήματα κατά τη διάρκεια της συμπλοκής. Και όποιος έχει παρακολουθήσει καλά εκτελεσμένο Τζούντο ή καλά εκτελεσμένο Αϊκίντο, έχει σίγουρα δει πόσο αποτελεσματικά τα καταφέρνουν!